Dere har hørt det er sagt: Du skal elske din neste og hate din fiende! Men jeg sier dere: Elsk deres fiender, velsign dem som forbanner dere, gjør vel imot dem som hater dere, og be for dem som forfølger dere, for at dere kan bli barn av deres Far i himmelen. For han lar sin sol gå opp over onde og gode, og lar det regne over rettferdige og urettferdige. Om dere nå elsker dem som elsker dere, hva lønn har dere da? Gjør ikke også tollerne det samme? Og om dere hilser bare på deres brødre, hva stort gjør dere da? Gjør ikke også tollerne det samme? Vær da fullkomne, likesom deres himmelske Far er fullkommen.
Heile seks gonger seier Jesus i dette kapitlet: «De har høyrt det er sagt!» Han vende seg til og talte til menneske som kjende Guds lov og vilje ut frå GT. Jesus tok opp ulike tema som gjeld menneskelivet og Guds vilje og bod, - slik som drap, hor, skilsmisse, å sverja, hemn og å elska sin fiende. Legg merke til at Jesus seks gonger seier: «Men eg seier dykk.» Her talar han som gav lova, den høgste autoritet, den evige Gud.
Då Bjørnstjerne Bjørnson sa farvel til kristendom og kristentru skreiv han skodespelet: «Over evne.» - eit kvast og beiskt oppgjer med kristendomen. Mange menneske vil tenkja slik når dei ser kristendomen frå utsida. Den er over evne. Tenkjer du slik når du les eller høyrer Jesu ord om å elska sin fiende? Er det ikkje urimeleg, ja for mykje?
Dei skriftlærde tolka og forstod det slik at dei skulle elska sine eigne og hjelpa dei framande. (3. Mos 19,33-34) Men å elska sin fiende slik Jesus sa, gjekk så mykje, mykje lenger. Det hadde dei ikkje høyrt før. Ikkje noko menneske har ut frå seg sjølv eit slikt sinnelag som Jesus taler om her. Men slik var Han som talte desse orda. Han oppfylte og praktiserte det han sa. Då Jesus gjekk til Golgata for å sona verda si synd, møtte han sine fiendar med miskunn og nåde. Han lækte øvstepresten sin tenar som Peter hogg øyra av.(Luk 5,22) Han bad for sine fiendar som spotta, forakta og til sist nagla han til krossen som ein forbrytar. Då bad Jesus: «Tilgjev dei for dei veit ikkje kva dei gjer.» (Luk 23,34) Til sist døydde Jesus for sine fiendar. «For me vart forlikte med Gud ved at Son hans døydde då me var fiendar.» (Rom 5,10) Det er Guds evige guddommelege kjærleik som slik er openberra for oss i Kristus.
Det må seiast klårt: Ingen vert eit Guds barn ved gode gjerningar. Den retten får me ved ein ny fødsel, ved tru på Jesus og hans verk. Der Jesus flyttar inn vert eit nytt sinnelag fødd. Me har Kristi sinn seier apostelen. (1. Kor 2,16)
Verda me lever i er full av hat og vondskap. Ingen kan unngå å møta den iskalde understraumen frå avgrunnen. Men det er og ein annan straum som er varm og fører liv, fred, frelse og fridom med seg der den fløder fram. Kristi kjærleik lyt få strøyma fram frå frelste syndarar til andre - frå oss som har møtt Kristi kjærleik ved krossen. Hans kjærleik når like til vår fiende.
Under Koreakrigen miste ein pastor to av sønene sine. Dei vart torturert til døde av sine fiendar. Etter krigen vart torturistane stilt til ansvar for brotsverket. Pastoren hadde nok grunn til å ynskja dødsdomen fullført. I staden adopterte han dei to dødsdømde fangane til sine søner. Det smelta hatet og kulden i deira hjarte og førte til deira omvending og frelse.
Aktuelt
